Gazze’de Savaşın Çocuklara Tesiri

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

İsrail’in geçen yıl Ekim ayında Gazze’ye akınlarına başlamasından günler sonra, iki Filistinli BBC Dünya Servisi için günlük ömürlerini sinemaya almaya başladı. Asil, inançta kalabilmek için Gazze’nin güneyine kaçarken, Halid kuzeye kalmayı tercih etti. İkisi de patlamaları, birçok kere tahliye olmalarını, vefatları ve çatışmaların ortasında kalan çocukların yaşadığı travmayı belgelediler.

Halid

Gazze’nin kuzeyinde, bombalardan hasar görmüş bir meskenin oturma odasında altı yaşındaki Hamud ve dört yaşındaki Hallum, acil yardım vazifelisi oyunu oynuyorlar. Küçük bir oyuncak bebeğın bedenine görülmez dikişler atıyorlar.

Hamud “Yaralanmış. Üzerine çok enkaz düşmüş” diyor.

Hamud ve kardeşlerinin son bir yıldır Gazze’de sayısız kere oynadığı bir oyun bu. Gazze Sıhhat Bakanlığına nazaran İsrail’in hücumlarına başladığı Ekim 2023’ten bu yana ölen her üç bireyden biri çocuk.

İsrail, Gazze’ye hala devam akınlarına Hamas’ın 7 Ekim’de 1200 dolayında kişiyi öldürmesinin akabinde başladı.

Çocukların babası Halid, oyunlarını uzaktan dertle izliyor.

“Bunlar çocukların oynayacağı oyunlar değil. Onları bu türlü görünce, çok üzülüyorum” diyor.

Gazze’nin kuzeyindeki hastanelerin, İsrail ataklarının başlamasından birkaç ay sonra, geçen Aralık’ta faaliyetlerine son vermesinen sonra Halid, İsrail’in bölgenin güneyine gidilmesi buyruğuna uymadı ve tıbbi hizmet vermek için bölgenin kuzeyindeki Cebeliye’de yer alan kendi mahallesinde kalmayı seçti.

Halid doktor değil ama bir fizyoterapist. Ayrıyeten, bir tıbbi materyal şirketinde dağıtımcı olarak çalışıyordu.

“Mahallemdeki herkes benim bir doktor değil, fizyoterapist olduğumu biliyor. Fakat bu güç durumda sargı değiştirebileceğimi, yaraları dikebileceğimi söyledim. Bilhassa de çocuklar için. Buradan gidersem baktığım hastalar hayatını kaybedebilir zira hiç hastane ya da klinik yok.”

Basit cerrahi bilgisi ve kimilerinin müddeti dolmuş olsa da ilaç bulunması sayesinde meskeninde bir klinik açtı ve çocukların tedavisine odaklandı. Çocukları da babalarından gördüklerini taklit etmeye başladılar.

Hamud, kızkardeşiyle savaş sırasında geliştirdikleri acil yardım oyununu oynarken “Ambulans, ambulansa götürün” diye bağırıyor. Halid, oğlunun ne cins bir yaralanma olduğunu kestirim etmeye çalıştığını duyuyor. Füze yaralanması mı, şarapnel mi, bina çökmesi mi?

Halid “Hamud, oyuncaklarının seslerinden çok bomba seslerine alıştı. Küçük Halum yaşına nazaran çok fazla şeye katlanmak zorunda kaldı. Savaşın uzun vadeli ruhsal tesirlerinden korku duyuyorum” diyor.

Uluslararası Kurtarma Komitesi, meskenlerinden olma, travma ve okula gidememenin, Gazze’deki çocuklar üzerinde ömür uzunluğu sürecek tesirleri olacağını söylüyor.

Kuzeyde mahsur kalan Halid’in çocukları yalnızca ruhsal travma değil, daha evvel görülmemiş seviyelerde açlık da yaşadılar. Haziran ayında BM, Gazze halkının % 96’sının “akut besin güvensizliğiyle” karşı karşıya olduğunu kestirim etmişti.

Hamud, çatıda el yordamıyla yaptığı bayrağı sallayıp, umutsuzca bir yardım uçağına meskeninin yakınlarına yardım atması için sinyal vermeye çalışıyor. Bir israil jeti yakınlardaki bir binaya daha yeni bir bomba bıraktı. Birkaç sokak ötede çıkan dumanlar görülebiliyor.

Hamud kederli bir halde “Bomba atan uçakları sevmiyorum. Yerine bize yiyecek atmalarını istiyorum” diyor.

Asil

Gazze’nin güneyinde yaşayan 24 yaşındaki yeni anne Asil, yeni doğan bebeği Hayat’ı nasıl doyuracağını düşünüyor.

“Pazarda düzgün beslenip, emzirmemi sağlayacak yiyecek yok. Hasebiyle mama vermek zorundayım” diyor.

BM Nüfus Fonu (UNFPA) bu ay Gazze’deki 17 bin gebe bayanın açlığın eşiğinde olduğu ikazında bulundu.

Asil’in eşi İbrahim “Mama, bebek bezi, bebeklerin gereksinim duyabileceği her şey, savaş sırasında inanılmaz kıymetlendi. Bulabilmek ise başka bir sıkıntı” diyor.

Asil, bebeğiyle birinci birkaç ayının bu türlü geçmesini ummuyordu.

Asil, kocası ve 14 aylık çocukları Rose, savaşın birinci aylarında İsrail’in tahliye buyruğuna uyup, Gazze’in güneyine geçti.

BM, Gazze’deki her 10 Filistinli’den dokuzunun atakların başladığı Ekim 2023’ten bu yana en az bir defa yerinden olduğunu varsayım ediyor.

Asil, sekiz aylık gebeyken belirlenen bir inançlı güzergahta güneye gerçek kilometrelerce yürümek zorunda kaldı.

“Yeterli suyumuz yoktu, kansızlık çekiyordum. Her yanda cesetler vardı ve tek düşünebildiğim kızım Rose ve karnımda büyüyen bebekti.”

Asil, eşiyle bir muahede yaptıklarını anlatıyor;

“Ona bir şey olursa, ben yola tek başıma devam edecektim ve kızımız Rose ve bebeğe bakacaktım. Ben yorgunluktan bayılırsam, o da kızımızla devam etmesi ve beni geride bırakması gerektiğini biliyordu.”

Güneyde, Deyr el Balah’ta görece güvenliğe kavuştuktan sonra yeni bir sorun ortaya çıktı. Bebeğini doğurabileceği, çalışan bir hastane neredeyse hiç yoktu. Nuseyrat’taki El Awda hastanesi, yakında doğum yapabileceği tek yerdi.

Asil’in kızı Hayat, 13 Aralık’ta burada dünyaya geldi. Hayat ismini, savaş bittiğinde yaşamayı umdukları keyifli hayata atfen koymuşlardı.

“Sanki bana yeni bir hayat verdi. Tüm bu yıkımın içinde. En kuvvetli şartlarda bile ömrün devam edebileceğini hatırlatıyor bana.”

Fotoğrafçılık yapan eşi İbrahim, alana çıkıp, çalışabilmek için eşini ve kızları Rosa’yı bırakmak, onlara bakabilmek için hayatını riske atmak zorundaydı.

Kendisini çapraz ateş ortasında bulduğu ve vefattan kıl hissesi kurtulduğu bir olaydan sonra “Bunu yalnızca onlara temel hayat gereçlerini, bezleri, mamaları ve giysileri alabilmek için yapıyorum” dedi.

“Gazze’nin tüm yükü omuzlarımdaymış üzere hissettim. Kızlarım için çok telaş duyuyor ve yeni doğmuş bebeğimin gereksinimlerini karşılayamıyormuş üzere hissediyordum.”

İbrahim ve Asil Mayıs ayında Deyr el Balah’ta buluştular ve çocuklarıyla birlikte otomobille gezmeye çıktılar.

İbrahim “Hayat savaşsız bir gün bile görmedi. Bu yıkımın bomba seslerinin için doğdu” diyor.

Altı aylık Hayat, ön koltukta anesinin kucağında oturuyor. Araç, sıra sıra yıkılmış binaların ortasından, kum ve enkaz katmanlarının altına gömülmüş yollardan geçip, gidiyor.

Ama İbrahim, Hayat için “Ama her şeye karşın, gülümsemeye devam ediyor” diyor.